جهرو اخفات هم دراين‌باره متضاد است . مسأله‌ى 236 - چنان‌كه در آغاز بحث نماز اشاره شد نام‌هاى ظهر و عصر و مغرب و عشاء خود اشارتى لطيف است بر سنت فاصله‌هايى ميان نمازهاى ظهر و عصر و مغرب و عشاء ، چنان‌كه در آيه‌ى استأذان نور ( 58 ) چنان آمده كه « به‌هنگام كندن لباس‌هاتان بعد از نماز ظهر و عشا ورود اطفال در جايگاه مخصوص شما « پدر و مادر » بايد با اجازه باشد » نكند كه عورت‌هايتان بر ايشان پيدا شود ، و پر روشن است كه خواب در اين دو جا تنها در صورت فاصله‌ى ميان اين دو نماز و پس از هر دو نماز است ، اضافه براين‌كه اين‌جا اضافه بر لفظ « الظهيره » و « صلاةالعشاء » سنت اسلامى بر جدايى ميان هر دوى ظهر و عصر ، و مغرب و عشاء ثابت است ، جز آن‌كه « قبل صلاةالفجر » هم نسبت به‌نماز صبح با توجه به « قبل طلوع الشمس » چنان‌كه وقت نماز صبح را وسعت مىدهد ، وسعتى هم براى ظهر و عصر و مغرب و عشاء مستفاد مىگردد ، به‌ويژه « لدلوك الشمس الى غسق اليل » كه چهار نماز را در اين ميان مقرر كرده است ، و در جمع وجوبى آن چنانى ، چنان‌كه براى نماز صبح در اول وقتش نيست ، براى ظهرين و عشائين نيز نمىباشد ، و نهاية الامر اين كه برحسب روايتى تأخير از اوّل وقت تنها « ذنب مغفور » : گناهى بخشوده است ، ولى در صورت اقامه‌ى نماز به‌جماعتى كه ميان دو نماز جمع مىكنند گناهى هم نيست ، زيرا نماز به‌جماعت واجب است و اين فاصله انداختن مادون واجب رسمى است ، بنابراين شركت در چنين جماعتى نيز واجب است ، و نيز رواياتى هم از طريق فريقين وارد است كه بدون عذر هم جمع را جايز است « 1 » .

--> ( 1 ) - جمعى از فقيهان تسنن - هم چون تمامى فقيهاى شيعة - مانند ابن عمر ، معاذ بن جبل ، سعد بن ابى وقاص ، سعيد بن زيد ، ابوموسى اشعرى ، مالك ، ثورى ، شافعى ، احمد ، اسحاق و ابوثور اين جمع ميان نمازهاى دوگانه را بدون ضرورت هم جايز دانسته‌اند